اون بالا ايستاديم دو تايي.زل زده تو چشمام با اون چشم هاي سياه حريصش كه هيچ ابايي نداره از گفتن اينكه چي ميخواد.سرم رو گرم مي كنم به ماشين هايي كه تند و تند از زير پامون رد ميشن و اين تابلوهاي گنده تبليغاتي نمي ذارن ببينن اين بالا چي ميگذره.چند ثانيه كه چشمام ثابت ميمونه رو خط كشي هاي وسط بزرگراه،يه سقلمه ميزنه بهم كه:هي!منو نگاه كن!ميخوام با چشمام قورتت بدم!

برميگردم يه نگاه ميندارم تو چشماش.نزديكه.زيادي نزديكه.اصولا تو اينجور مواقع يه اتفاقاتي ميفته...اما نه واسه من.من همچنان خط كشي هاي وسط بزرگراه رو ترجيح ميدم.

 

---

پ.ن:اين روزها هر چي نوشتم بيش از حد شخصي بوده،يا بيش از حد رمانتيك،يا بيش از حد توهين آميز و اين شده كه آپ نكردم(بهتر!)اين مطلب رو هم گذاشتم كه دل خودم خوش باشه اينجا هنوز زنده س،با كلي ترديد.

يك ماه و يك هفته س كه تلفن خونه قطعه.قراره بزودي وصل بشه.به همين مناسبت يه هفته جشن و پايكوبي داريم با اجراي زنده موسيقي و رقص محلي و ...بعدشم واسه م گلريزون بگيرين ميخوام "اينترنت پر سرعت" بگيرم.ممنون.